De eerste generatie Opel Insignia (Insignia A) markeerde een radicale breuk met de Vectra die hij verving. Verkozen tot Auto van het Jaar 2009, verleidde hij met zijn statige design, aanzienlijk verbeterde afwerkingskwaliteit en uitstekende rijeigenschappen. Het belangrijkste minpunt is echter het zeer hoge gewicht (vaak meer dan 1,6 ton leeg), wat de prestaties, het verbruik en de slijtage van het onderstel benadeelt. De facelift van 2013 (Fase 2) bracht een welkome herziening van de middenconsole (verwijdering van de overvloed aan knoppen), een update van het infotainmentsysteem (IntelliLink) en nieuwe motorisaties (met name de SIDI-benzinemotoren met directe injectie). Hoewel de Europese vraag zich destijds massaal op diesel richtte, is het benzineaanbod overvloedig en verdient het bijz
De Opel Insignia A is een uitstekende reisauto, comfortabel en statig, die vandaag wordt aangeboden tegen zeer aantrekkelijke prijzen. Het olifantachtige gewicht heeft echter gevolgen voor de algemene slijtage en het verbruik. Bij benzine moet de keuze strategisch zijn: de 1.4 Turbo is een goed economisch compromis, maar vereist een strikte controle van de M32-versnellingsbak. De 2.0 Turbo en V6-versies zijn genotvol maar zeer duur in onderhoud. De 1.6 SIDI moet vermeden worden als de oliehistorie niet perfect is (LSPI-risico). Geef de voorkeur aan een Fase 2-model (na 2013) vanwege het gemoderniseerde interieur, met de 1.4 Turbo voor de ratio, of de 2.0 Turbo voor het rijplezier, en houd een budget apart voor het onderhoud van het onderstel.